Μαργαρίτα Περδικάρη (Απαντήσεις φύλλου εργασίας)

 

Δ. Χατζής, Μαργαρίτα Περδικάρη: Απαντήσεις

1.      Η Μαργαρίτα παρουσιάζεται στο κείμενο ως ένα νέο κορίτσι που αντιμετωπίζει με γενναιότητα τόσο τα βασανιστήρια στα οποία υποβάλλεται από τους κατακτητές όσο και την εκτέλεσή της. Η γενναιότητά της αναδεικνύεται μέσα από αντιθέσεις, που αντιπαραβάλλουν ρητά ή υπόρρητα την εύθραυστη, αδύναμη σωματική της διάπλαση («το λιγνό κορμί της») και τη νεότητά της («δεν είχε πατήσει ακόμα τα είκοσι χρόνια της») με την αντοχή της στους βασανισμούς («άντεξε») και την αγέρωχη στάση της απέναντι στον θάνατο. Αντιμέτωπη με τα όπλα των εκτελεστών της βρίσκει το ψυχικό σθένος να χαμογελάσει (οι επαναλήψεις «χαμόγελο», «χαμογελώντας» τονίζουν με έμφαση το θάρρος της ηρωίδας) και να τους καληνυχτίσει ειρωνικά, αφήνοντας έναν ύστατο χαιρετισμό στον κόσμο και στη ζωή («κούνησε το χέρι της»).

Ο θαυμασμός που προκαλεί η πράξη της Μαργαρίτας γίνεται ακόμα εντονότερος αν σκεφτεί κανείς το κοινωνικό πλαίσιο της εποχής της. Μέσα από τα σχόλια του αφηγητή [υπάρχει και εδώ αντίθεση] γίνεται φανερό ότι η ηρωίδα του διαφέρει από τις συνηθισμένες γυναίκες της εποχής της, που ζούσαν και πέθαιναν έγκλειστες στο σπίτι, υπομένοντας παθητικά («αμίλητες») τις αντιξοότητες και τις κακουχίες που τους επιφύλασσε η ιστορική συγκυρία (κατοχή, φτώχεια, ασθένειες) και η πατριαρχική οργάνωση της κοινωνίας («της κακής παντριάς», «γεροντοκόρες»).

 

2.      Η αφήγηση σε γ΄ πρόσωπο («την τουφέκισαν», «δεν είχε κλείσει») δίνει στον συγγραφέα τη δυνατότητα να παρουσιάσει την ιστορία της ηρωίδας του μέσα από τη μαρτυρία ενός εξωτερικού παρατηρητή, ο οποίος όμως δεν μένει ασυγκίνητος από τη γενναιότητά της. Έτσι, μέσα στην αφήγηση παρεμβάλλονται σχόλια, με τα οποία περιγράφεται η στάση της ηρωίδας (π.χ. «η μικρή Μαργαρίτα») και η κοινωνική πραγματικότητα της εποχής (π.χ. «ήταν η πρώτη γυναίκα…»). Τα σχόλια του αφηγητή  υποδηλώνουν τον θαυμασμό και τη συγκίνηση που του προκαλεί η ηρωίδα (π.χ. το επίθετο «λιγνό» με το οποίο περιγράφει την εύθραυστη σωματική διάπλαση της Μαργαρίτας), συναισθήματα που μεταδίδονται ασφαλώς και στον αναγνώστη. Συγχρόνως, το κείμενο προσλαμβάνει την εγκυρότητα και την αξία μιας μαρτυρίας.

 

[Παρατήρηση: ο αφηγητής είναι ομοδιηγητικός: συμμετέχει στην ιστορία – όπως φαίνεται από το α΄ πληθυντικό πρόσωπο: «στη δική μας πόλη» – όμως δεν είναι ο πρωταγωνιστής της ιστορίας, αλλά ένας παρατηρητής-μάρτυρας]

Δ. Χατζής, Μαργαρίτα Περδικάρη, (Φύλλο εργασίας Α΄ Λυκείου)

 

[Μαργαρίτα Περδικάρη] 

Απόσπασμα από το ομώνυμο διήγημα στο «Το τέλος της μικρής μας πόλης» του Δημήτρη Χατζή, εκδόσεις Ζώδιο,1989.

 

Όταν οι Γερμανοί την τουφέκισαν, στις αρχές του καλοκαιριού του 1944, λίγο πρίν την απελευθέρωση, η Μαργαρίτα δεν είχε πατήσει ακόμα τα είκοσι χρόνια της. Το λιγνό κορμί της βάσταξε μ΄ απίστευτη αντοχή όλες τις κακουχίες της φυλακής, το στόμα της έμεινε κλεισμένο σ΄ όλα τα μαρτύρια που μαθεύτηκε πώς της κάνανε. Και στάθηκε μπροστά στο απόσπασμα χαμογελώντας το πικρό χαμόγελο της οικογένειας των Περδικάρηδων. Αυτό το τελευταίο για το χαμόγελο το ΄πε ο παπάς, που με την απαραίτητη παρουσία του στις θανατικές εκτελέσεις, επικυρώνει, στ΄ονομα του Καίσαρος, την απόδοση της ψυχής στο Θεό. Ο ίδιος είπε πως, όταν σήκωσαν τα ντουφέκια, η μικρή Μαργαρίτα κούνησε το χέρι της κ΄είπε ένα ακατανόητο καληνύχτα, μάλιστα δεν είπε καληνύχτα, είπε ακριβώς – «καληνύχτα ντε…».

Είταν η πρώτη γυναίκα στη δική μας πόλη που πέθαινε με τέτοιον τρόπο. Ως τα τότες οι γυναίκες εκεί ξέρανε μόνο να πεθαίνουν αμίλητες στο κρεβάτι ή το στρώμα τους απ΄ αρρώστιες κι από γεράματα, πεθαίνανε πάνω στη γέννα ή τη λεχωνιά τους, από το μαράζι της φτώχειας, της κακής παντριάς ή της ξενητιάς των αντρών τους –τέτοια πράματα π’ ο καθενας τα βρίσκει πολύ φυσικά. Αν πεις και για τις γυναίκες από το δικό της το σόι, οι γυναίκες των Περδικάρηδων πέθαιναν από γεροντοχτικιό, από κρίσεις νευρικές και καρδιακές – γεροντοκόρες το πλείστον. Τελευταία στο σόι τους η Μαργαρίτα πέθανε κι αυτή ανυμέναια.[1]

Ερωτήσεις

1.      Σε 100-150 λέξεις να σκιαγραφήσεις την προσωπικότητα της Μαργαρίτας Περδικάρη. Ποιες σκέψεις σου γεννιούνται διαβάζοντας την ιστορία της, λαμβάνοντας υπόψη και το κοινωνικό πλαίσιο στο οποίο μεγάλωσε;

2.      Να εξηγήσεις τη λειτουργία των παρακάτω στοιχείων στο κείμενο:

α) του ευθέως λόγου

β) του ασύνδετου σχήματος

γ) του γ΄ προσώπου

δ) της αντίθεσης

ε) των επαναλήψεων

3.      Ποια στάση τηρεί ο αφηγητής απέναντι στην ηρωίδα;

Δ           Δείτε τις απαντήσεις εδώ

 

---

[1] ανυμέναια= χωρίς να έχει παντρευτεί (Υμήν ή Υμέναιος: αρχαία θεότητα που προστάτευε τον θεσμό του γάμου- ύμνος προς τιμήν του θεού, που ψαλλόταν στον γάμο).

Κ. Καρυωτάκης, Τελευταίο ταξίδι (Φύλλο εργασίας, Λογοτεχνία Γ Λυκείου)

 

Κ. Καρυωτάκης, Τελευταίο ταξίδι

Καλό ταξίδι, αλαργινό καράβι μου, στου απείρου
και στης νυχτός την αγκαλιά, με τα χρυσά σου φώτα!
Να 'μουν στην πλώρη σου ήθελα, για να κοιτάζω γύρου
σε λιτανεία να περνούν τα ονείρατα τα πρώτα.

 

Η τρικυμία στο πέλαγος και στη ζωή να παύει,
μακριά μαζί σου φεύγοντας πέτρα να ρίχνω πίσω,
να μου λικνίζεις την αιώνια θλίψη μου, καράβι,
δίχως να ξέρω που με πας και δίχως να γυρίσω!

 

Εργασία: Να συντάξετε ένα ερμηνευτικό σημείωμα, στο οποίο θα αναφέρεστε στο βασικό, κατά τη γνώμη σας, θέμα του ποιήματος, στηρίζοντας την άποψή σας σε στοιχεία του περιεχομένου και της τεχνικής του (σχήματα λόγου, σύμβολα, εικόνες, γλωσσική έκφραση). (100-150 λέξεις)

 

[Σκεφτείτε: Ποιος νομίζετε ότι είναι ο στόχος του ποιητή; Ποια διάθεση/ συναισθήματα/ επιθυμίες εκφράζονται ή υποβάλλονται; Με ποιες λέξεις/εκφράσεις/σχήματα λόγου; Ποια είναι τα κύρια σύμβολα; Πώς κρίνετε εσείς τη στάση/αντίληψη που εκφράζεται στο ποίημα;

 

Ως προς τη δομή, ξεκινήστε με μια θεματική πρόταση, στην οποία θα αναφέρετε με σαφήνεια το κατά τη γνώμη σας θέμα του ποιήματος. Στη συνέχεια προσπαθήστε να στηρίξετε τη γνώμη σας με αναφορές στο περιεχόμενο του ποιήματος και με βάση τις προσωπικές σας απαντήσεις στα παραπάνω ερωτήματα. Ολοκληρώστε την απάντησή σας αναφέροντας τη γνώμη σας για τη στάση/αντίληψη που εκφράζεται στο ποίημα]

……………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………......................................

 

Κ.Π. Καβάφης, Τείχη (Φύλλο εργασίας, Λογοτεχνία Γ Λυκείου)

 

Κ.Π. Καβάφης, ΤΕΙΧΗ [1896, 1897]

Χωρίς περίσκεψιν, χωρίς λύπην, χωρίς αιδώ μεγάλα κ’ υψηλά τριγύρω μου έκτισαν τείχη. Και κάθομαι και απελπίζομαι τώρα εδώ. Άλλο δεν σκέπτομαι: τον νουν μου τρώγει αυτή η τύχη· διότι πράγματα πολλά έξω να κάμω είχον. A όταν έκτιζαν τα τείχη πώς να μην προσέξω. Aλλά δεν άκουσα ποτέ κρότον κτιστών ή ήχον. Aνεπαισθήτως μ’ έκλεισαν από τον κόσμον έξω.

 

Παρατηρήσεις που θα σας βοηθήσουν στην επεξεργασία:

Τα ρηματικά πρόσωπα που κυριαρχούν στο ποίημα είναι το α΄ ενικό και το γ΄ πληθυντικό. Ποιος είναι ο ρόλος τους; (Για το α΄ ενικό λέμε συνήθως ότι προσδίδει βιωματικό χαρακτήρα σε ένα κείμενο: Ποια είναι τα βιώματα/εμπειρίες/συναισθήματα/σκέψεις του ποιητικού υποκειμένου; )

Για το γ΄πληθυντικό: Σε ποια ομάδα αναφέρεται αυτό το γ΄πληθυντικό; Προσδιορίζεται στο κείμενο; Γιατί; Ποιες άλλες σημαντικές πληροφορίες λείπουν και γιατί;

Τι θα μπορούσαν να συμβολίζουν τα τείχη;

Μια πρόσθετη πληροφορία για μεγαλύτερη εμβάθυνση: Ο Καβάφης είναι βαθύτατα ειρωνικός ποιητής. Στο συγκεκριμένο ποίημα η ειρωνεία θα μπορούσε να λειτουργήσει, αν σκεφτούμε ότι ο ποιητής αποστασιοποιείται από (δεν ταυτίζεται συναισθηματικά με) το ποιητικό προσωπείο (το εγώ του ποιήματος). Στην περίπτωση αυτή σκεφτείτε: Φταίνε, λέτε, μόνο οι άλλοι για τον αποκλεισμό του ποιητικού υποκειμένου; Μήπως υπονοείται κάποια ευθύνη και του ίδιου του ποιητικού υποκειμένου για την κατάσταση στην οποία βρέθηκε; 

Αφού σκεφτείτε τα παραπάνω γράψτε ένα ερμηνευτικό σημείωμα για το ποίημα (150 λέξεις)

 

Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης, Όνειρο στο κύμα (Φύλλο εργασίας)

 

 Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης, «Όνειρο στο κύμα»

Κείμενο

Επεξεργασία

Ἦτον ἡ πρώτη φορά, καθ’ ἣν εἶχον αἰσθανθῇ τόσον ζωηρὰ τὴν γοητείαν τῆς φύσεως καὶ τὴν ἡδονὴν τῆς ζωῆς. Ὁ ἥλιος ἔλαμπε χαρούμενος, ὁ οὐρανὸς ἦτον καθαρὸς, καὶ ἡ θάλασσα ἔπαιζεν ἁπαλῶς μὲ τὰ κύματά της. Ἐγὼ, καθήμενος ἐπὶ τῆς ἁμμώδους ἀκτῆς, ἐθεώρουν τὸ γαλάζιον πέλαγος καὶ ἐνῷ ἐφύσα τὸ ἐλαφρὸν ἀεράκι, ἐνόμιζον ὅτι ἡ ψυχή μου ἠνοίγετο ὡς ἄνθος. Καὶ τότε ἐφάνη ἐκείνη. Ἡ κόρη, ὡς νύμφη ἐκ τῶν κυμάτων, ἔβαινεν ἐπὶ τῆς ἀκτῆς μὲ τὸ λευκὸν ἐνδυμά της νὰ κυματίζῃ. Τὰ μαλλία της ἔπεφτον ἐλευθέρως ἐπὶ τῶν ὤμων της καὶ τὸ πρόσωπόν της ἔλαμπεν ὡς ἡμέρα ἡλιόλουστος. Ἐστάθη πλησίον τῆς θαλάσσης καὶ ἐκύτταζε τὸ πέλαγος μὲ βλέμμα ἥσυχον, ὡς νὰ συνομιλοῦσεν μὲ τὴν φύσιν. Ἐγὼ ἔνιωσα ἕνα παράξενον σκίρτημα εἰς τὴν καρδίαν μου· ἦτον χαρὰ ἀγνή, ἀνεξήγητος, ὡς νὰ ἔβλεπα ὄνειρον. Ὅταν ἔρριψε τὸ βλέμμα της πρὸς ἐμέ, ἐκοκκίνισα καὶ ἔσκυψα τὰ μάτια. Ἐχαμογέλασε μὲ ἕνα χαμόγελον ἁπλοῦν, χωρὶς τέχνην, καὶ ἡ στιγμὴ ἐκείνη ἐχαράχθη βαθιὰ εἰς τὴν ψυχήν μου. Δὲν ἐχρειάζοντο λόγια. Ἡ θάλασσα, ὁ ἥλιος, ὁ ἀγέρας καὶ ἡ παρουσία της ἤσαν ἀρκετά διὰ νὰ πληρώσουν τὴν καρδίαν μου μὲ εὐτυχίαν. Ἐκείνη ἡ ἡμέρα ἔμεινεν ἐντός μου ὡς ὄνειρον φωτεινόν, ὡς ἀνάμνησις γλυκεῖα, ποὺ μὲ συνώδευεν εἰς τὰς σκοτεινοτέρας στιγμὰς τῆς ζωῆς μου.

Θεματικό κέντρο   Κειμενικοί δείκτες Περιγραφή (ποιο είναι το αντικείμενο της περιγραφής, ποια η σχέση του με το θεματικό κέντρο που εντοπίσατε;):             Αφήγηση (α΄πρόσωπο – ομοδιηγητικός αφηγητής= συναισθήματα, σκέψεις, αντιδράσεις, σχετικές με το θεματικό κέντρο)           Σχήματα λόγου: παρομοίωση, μεταφορές, αντίθεση

Η Κλάρα και ο ήλιος (Φύλλο εργασίας)

 

Κυριάκος Χαραλαμπίδης, Παιδί με μια φωτογραφία

Για να δείτε τα θέματα πατήστε εδώ

Α1. Το ποίημα είναι μοντέρνο. Αποτελείται από ανομοιόμορφα στροφικά σύνολα, και ελεύθερο στίχο. Δεν υπάρχει μέτρο και ομοιοκαταληξία. (Εκτός από τα εξωτερικά-μορφικά χαρακτηριστικά, μοντέρνο είναι και το ύφος του ποιήματος, που χαρακτηρίζεται από εκφραστική λιτότητα και λόγο καθημερινό και αντιποιητικό. Χαρακτηριστικό απόσπασμα: "Έμοιαζε του πατέρα του η φωτογραφία. Του την γύρισα ίσια κι είδα πάλι τον αγνοούμενο με το κεφάλι κάτω". Αν προσπαθούσαμε να μεταγράψουμε το κείμενο σε πεζό, καθημερινό ύφος, θα διαπιστώναμε ότι δε θα χρειαζόταν καμιά αλλαγή. Τα στοιχεία αυτά θα μπορούσαν να ζητηθούν σε ερώτηση για την ένταξη του ποιήματος σε ποιητικό ρεύμα)

Α3. Ο τίτλος του ποιήματος χαρακτηρίζεται από μεγάλο βαθμό πληροφορητικότητας (είναι αποκαλυπτικός για το περιεχόμενό του). Δίνει το κεντρικό πρόσωπο του ποιήματος, το παιδί, όσο και το θέμα του, τη φωτογραφία που κρατάει και κινεί το ενδιαφέρον του ποιητή.

Β1. Δεν υπάρχει ρητή αναφορά στο ποίημα για τον τόπο. Από τις έμμεσες πληροφορίες που δίνει ο ποιητής μπορούμε να υποθέσουμε ότι το περιστατικό διαδραματίζεται σε κάποιον εξωτερικό χώρο, κάποιο δρόμο ή πλατεία, όπου έχει συγκεντρωθεί πλήθος ανθρώπων που αναζητούν τα αγνοούμενα συγγενικά τους πρόσωπα. (Ο κόσμος γύρω του πολύς, ήταν ανάμεσα σε κόσμο με συνθήματα, πινακίδες αγαπημένων, συνθήματα, αψίδες).  Κυρίαρχο σχήμα λόγου στην τελευταία στροφή είναι η παρομοίωση: όπως ο ρήγας κι ο βαλές.

Β2. Μου κακοφάνη, πάω, τηνε γύρισα, είδα. Ο ποιητής, μέσα στο πλήθος του συγκεντρωμένου κόσμου συγκινείται στη θέα ενός παιδιού που κρατά μια φωτογραφία του αγνοούμενου πατέρα του. Το ενδιαφέρον και η συγκίνησή του γίνονται φανερά από τις κινήσεις του και τις σκέψεις που του προκαλεί το περιστατικό. Πλησιάζει το παιδί και ισιώνει τη φωτογραφία που την κρατούσε ανάποδα.

Β3. Η γλώσσα του ποιήματος είναι δημοτική, με καθημερινό λεξιλόγιο, χωρίς καμιά προσπάθεια για επιτηδευμένο λόγο και επεξεργαςμένη έκφραςη: πινακίδα, ρήγας, βαλές, ντάμα, βρίσκονται ίσια.
Σε κάποια σημεία παρατηρείται χρήση λέξεων και συντάξεων με ελαφρά ιδιωματικό χρώμα:  μου κακοφάνη,  του τηνε γύρισα, σάλευε.

Χατζόπουλος, Ας' τη βάρκα

Για τα θέματα πατήστε εδώ.  4674
Α. Το ποίημα είναι παραδοσιακό. Για τα χαρακτηριστικά του παραδοςιακού ποιήματος δείτε τις προηγούμενες αναρτήσεις.

Β1. Το ποίημα κινείται στα πλαίσια του κινήματος του συμβολισμού. Η βάρκα του τίτλου αποτελεί σύμβολο της ζωής. Ο συμβολισμός επεκτείνεται και στο υπόλοιπο ποίημα, ενώ στην τελευταία στροφή υπάρχουν και άλλες εικόνες που παραπέμπουν σε θαλασσινά ταξίδια: κύματα που σπάζουν ορμητικά στη βάρκα αλλά και γαλήνιοι γιαλοί. Η τάση φυγής από την απογοητευτική πραγματικότητα είναι χαρακτηριστική στους ποιητές της γενιάς του Μεσοπολέμου.

Β1. "Τα φτερά άπλωςε πλέρια": μεταφορά
"Ειδύλλιο γελούμενο": προσωποποίηση
Β2. Στο ποίημα κυριαρχεί το β ενικό πρόσωπο, που προσδίδει στο ποίημα χαρακτήρα προτροπής. Ο ποιητής καλεί τον αναγνώστη- ενδεχομένως και τον ίδιο του τον εαυτό- να γνωρίσει καινούριες εμπειρίες και να αφεθεί σ' αυτές χωρίς δισταγμούς.
Β3 ειδύλλιο γελούμενο, πλάση, άγνωστοι γιαλοί, η ζωή μια δροσιά είναι, λιβάδια και δάση

Γιάννης Ρίτσος, Διάρκεια

4669. Γιάννης Ρίτσος, Διάρκεια

Για τα θέματα πατήστε εδώ

Α. Το ποίημα είναι μοντέρνο. Για τα στοιχεία που χαρακτηρίζουν το μοντέρνο ποίημα δείτε τις προηγούμενες αναρτήσεις.

Β. Η νύχτα μας κοιτάζει (προσωποποίηση) μέσα από τα φυλλώματα των άστρων (μεταφορά). Τα στοιχεία αυτά προσδίδουν στο ποίημα τον ποιητικό, λυρικό και μοντέρνο χαρακτήρα του. Μια απλή  καθημερινή εμπειρία - η ενατένιση του έναστρου ουρανού- μετατρέπεται σε λόγο ποιητικό. Η τολμηρή χρήση των στοιχείων αυτών, με τρόπο που απέχει από την καθημερινή, τετριμμένη γλώσσα δίνει στο κείμενο τον λυρισμό και το μοντέρνο ύφος. Η πυκνότητα των άστρων θυμίζει συνειρμικά στον ποιητή τα φυλλώματα των δέντρων. Η εμπειρία του παρουσιάζεται αντεστραμμένη. Δεν είναι αυτός που ατενίζει τη νύχτα και τα αστέρια, αλλά η νύχτα είναι αυτή που τον κοιτάζει μέσα από τα πυκνά άστρα του ουρανού.

Β3. Η ενατένιση του ουρανού μιαν έναστρη νύχτα προκαλεί στον ποιητή στοχαστική διάθεση, για το εφήμερο της ανθρώπινης ζωής. Η εμπειρία και ο προβληματισμός αυτός δεν είναι κάτι που αφορά μόνο τον ποιητή. Το τέλος της ζωής, το πέρασμα από την ύπαρξη στην ανυπαρξία αποτελεί μια διαχρονική και πανανθρώπινη αγωνία και ανησυχία, που δικαιολογεί τη χρήση του α πληθυντικού προσώπου από τον ποιητή.

Κική Δημουλά, Επισκευαστικά δάνεια

4508. Κική Δημουλά, Επισκευαστικά Δάνεια

Για τα θέματα πατήστε εδώ

Α1. Το ποίημα είναι μοντέρνο, όπως επιβεβαιώνεται από τα παρακάτω Μορφικά χαρακτηριστικά:
Α2 . Οι στροφές παρουσιάζουν άνισο αριθμό στίχων (11, 2, 6, 3, 4, 3)
Οι στίχοι παρουσιάζουν άνισο αριθμό συλλαβών. Δεν υπάρχει μέτρο και ομοιοκαταληξία: ο στίχος είναι ελεύθερος. Παρατηρείται επίσης ιδιομορφία στη χρήση της στίξης: έρημο εγκαταλειμμένο πιστευτό (δεν χρησιμοποιούνται κόμματα ανάμεσα στα επίθετα).
Α3. Όπως συμβαίνει συχνά στη μοντέρνα ποίηση, ο τίτλος είναι παραπλανητικός. Η σημασία του είναι μεταφορική. Δεν πρόκειται για κάποια πραγματική επισκευή, αλλά για κάλυψη της φθοράς ενός ερειπωμένου κτίσματος από τη βλάστηση. Η σύνδεση του τίτλου με το ποίημα και η αποκάλυψη του πραγματικού του νοήματος γίνεται στους στίχους 17-18: ένα σκαλοπατάκι ζητιανεύει λίγη επισκευή, καθώς και στους επόμενους στίχους, όπου η φύση αναλαμβάνει να ανταποκριθεί στο αίτημα της επισκευής.

Β1. Η εικόνα που παρουσιάζει το εκκλησάκι είναι αυτή της ερείπωσης. Τα κεραμίδια έχουν καταστραφεί και η σκεπή έχει πέσει, θυμίζοντας στην ποιήτρια ένα τρύπιο σάλι. Τα παράθυρα έχουν  κρεμάσει και τα τζάμια τους είναι σπασμένα και λερωμένα από τη βροχή και τη σκόνη. Μπροστά στην κλειδωμένη πόρτα ένα σκαλοπάτι σπασμένο χρειάζεται επισκευή.

Β2. Παρομοίωση: σαν εικονίτσες που σεισμός τις μετακίνησε
Προσωποποίηση: θαρρείς ότι το έχτισε η ερείπωση
Μεταφορές: ραγισμένος εικόνες, η αμφίβια πόρτα, βυθισμένο στο σκότος
Επανάληψη: και στο (μέσα σκότος) και στο (φως έξω)

Β3.
Το έχτισε ερείπωση
Τρύπιο σάλι στην καμπούρα της ανάτασης
Βροχής σταγόνες ραγισμένες
Αμφίβια πόρτα
Ένα σκαλοπατάκι ζητιανεύει επισκευή